alt=

Toch een "gewone" hondeneigenaar

Mijn allergrootste vriend Cees (Shih Tzu) 14 jaar oud heeft vorig jaar een hersenbloeding gehad waar hij helemaal van is opgeknapt. Toch had ik de schrik te pakken. Tja mijn maatje wordt ook een dagje ouder.

Cees kwam als puppy van 6 weken bij mij via de dierenartsenpraktijk waar ik vroeger werkzaam was. Dood en doodziek was hij toen: niet meer lopen, braken en heel veel diarree. Euthanasie werd besproken binnen ons team, maar ik wilde het niet en heb hem in goed overleg meegenomen. 24 uur per dag had hij verzorging nodig, hij ging dus echt overal mee naar toe: werk, op visite, etc.
Het werd al gauw: ''Hey daar heb je kleine Cees en Sas" i.p.v. andersom.
Na 6 weken intensieve zorg ging hij weer lopen en knapte hij uiteindelijk helemaal op. Uiteindelijk heb ik hem geadopteerd.

Nu zijn we 14 jaar verder en moest Cees toch echt aan zijn gebit geholpen worden, want dat is altijd slecht geweest. De oorzaak van dit slechte gebit is al het antibioticagebruik in zijn zieke periode. In zijn 14 jaar is hij dan ook meerdere keren aan zijn gebit geholpen, maar als eigenaar durfde ik het na de hersenbloeding niet meer aan. Ik wilde hem echt niet kwijt, maar het ging niet meer. Zijn gebit werd steeds slechter en er kwamen steeds meer ontstekingen bij. Als assistente weet je dat het MOET gebeuren, want hij heeft pijn. Daarbij is het slecht voor de organen en de weerstand.
Echter, ik als eigenaar twijfelde aan alles. Sjonge jonge, wat had ik een tweestrijd met mijzelf.

Uiteindelijk hebben we een zo veilig mogelijke en pijnstillende narcose voor Cees bedacht en hebben mijn collega (gespecialliseerd in tandheelkunde) en ik Cees geholpen. Er bleef weinig over in zijn bek, bijna al zijn tanden zijn getrokken.
Als eigenaar gaat er van alles door je hoofd: ja, maar wat als hij niet meer gaat eten, maar wat als hij pijn heeft. Ja, maar hij kan nooit meer kluiven dat is toch vreselijk zielig voor hem. Als assistente weet je echter dat dit het beste voor hem is en dat het met eten allemaal goed gaat komen.

En ja de assistente heeft gelijk. Cees is gewoon weer gaan eten.De eerste dagen met name blikvoer, maar nu eet hij ook zijn brokken. Hij is weer mijn vrolijke, fris ruikende grote vriend. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ook huilend op de bank gezeten met de vraag wat heb ik hem aangedaan? Nu 14 dagen later ben ik heel blij dat we het hebben gedaan.

Dus ik zeg: op naar de 16 jaar Cees!

De 10 pluspunten
van PlusDierenklinieken
op een rij lees meer...
Plus vaste klanten voordeel.
U krijgt voorrang bij spoed, aantrekkelijke korting op
veel van onze diensten, programma's en dierenvoeding lees meer...
Nieuwsbrief ?

Meer informatie?
bel 075 617 39 11 of
info@plusdierenklinieken.nl

Online afspraak maken?
Klik hier